Z paryskiego okresu pochodzi m. in. kompozycja Narzeczona. Poza geometryczną manierą Lègera wpływ na twórczość Ostrowskiego miały kolorystyczne dokonania Matissa, oraz liryczna atmosfera Chagalla i Klee’go. Po powrocie do kraju w 1950 r. Ostrowski pokazał ok. 40 płócien. Ale wystawa w gdańskiej Akademii Sztuki trwała zaledwie kilka godzin i w aurze skandalu została zamknięta. Jego obrazy tak silnie odbiegały od ówczesnego oficjalnego wizerunku sztuki, że po raz kolejny zostały pokazane publiczności 35 lat później. W atmosferze zadekretowanej politycznie poprawności w sztuce Ostrowski porzuca na kilka lat malarstwo sztalugowe i poświęca się malarstwu ściennemu. Około 1955 r. w cyklach Stocznie i Porty krystalizuje się styl charakteryzujący się uproszczeniem form, mocnym konturem i geometryzacją kompozycji. Wystawa prezentuje wybór prac „Kacha” od lat 40. do 70. 

Kazimierz Ostrowski, Narzeczona, 1949-50, olej, karton, 62x48, własność rodziny artysty.

Kazimierz Ostrowski, Pejzaż z rybą, 1949 - 50, olej, karton, 49x4; 7,6 tys.

Kazimierz Ostrowski, Portret z ręką, 1949 - 50, olej, karton, 33x48; 8,2 tys.