Nazwał go Xięga Bałwochwalcza na cześć bohaterki, niedostępnej dla mężczyzny demonicznej kobiety – idola, z którym kontakt może nastąpić jedynie przez pełne poddaństwa spojrzenie, czasem dotyk pończochy czy stopy. Skandalizujący cykl, jedyny, jaki wykonał Schulz, obnażający świat jego wyobrażeń, pokazywany był jedynie przyjaciołom i odległej od rodzinnego Drohobycza publiczności. 

Bruno Schulz, Odwieczna baśń I, ok.1920

Artysta, który opracował dwadzieścia kilka różnych grafik, zestawiał je w oprawiane płótnem teki, opatrując każdą z nich rysowaną ołówkiem odmienną kartą tytułową. Wykonał kilkadziesiąt tek zawierających maksymalnie dwadzieścia grafik. Poszczególne przedstawienia naklejał na kartonowe plansze, które sygnował i zazwyczaj opisywał tytułem. Zachowało się kilka tek m.in. w Biliotece Jagiellońskiej w Krakowie i Muzeum Literatury w Warszawie. 

Schulz podarował część tek przyjaciołom, a resztę sprzedawał z różnym skutkiem. Pojedyncze grafiki można było kupić np. u Jakuba Mortkowicza, warszawskiego wydawcy i księgarza.

Zastanawia technika, jaką wybrał autor Sklepów cynamonowych do wykonania Xięgi. Najlepiej jej specyfikę opisuje fragment listu artysty: Metoda, którą się posługuję, jest żmudna. Nie jest to akwaforta, ale tzw. cliche-verre – płyta szklana. Rysuje się igłą na warstwie żelatyny pokrywającej szkło, w ten sposób otrzymany negatywny, przeświecający rysunek traktuje się jak negatyw fotograficzny, tj. kopiuje się w ramce fot. na papierze światłoczułym, wywołuje, utrwala i zmywa – proceder jak przy odbitkach fotograficznych – koszt znaczny – praca także.

Bruno Schulz, Odwieczna baśń II, ok.1922

Wydaje się, że nikt poza Schulzem tą techniką w Polsce nie tworzył. Nie wiemy, jak i kiedy ją poznał. O cliche-verre pisywano w tym czasie w literaturze fachowej. Prekursorem stosowania tej techniki był w połowie XIX w. Camille Corot. Potem posługiwali się nią m.in. Francois Millet i Theodore Rousseau.

Do chwili obecnej znane były dwa warianty kompozycji Odwieczna baśń, nazywanej także Odwieczna legenda lub Ideał. Wersja I z ok. 1920 roku o wym. 17,9 x 11,5 cm, na podkładzie kartonowym o wym. 31 x 25 cm, sygn. p.d. i tyt. l.d. Odwieczna baśń; jest w posiadaniu Biblioteki Jagiellońskiej. Pokazuje scenę uwielbienia – nagiej kobiety na wyniesionym, fantazyjnym łożu wspartym na kręconych kolumnach, wkomponowanym w pejzażowe tło. Kobieta opuszczoną lewą stopą dotyka twarzy siedzącego poniżej w fotelu mężczyzny.

Druga znana wersja z ok. 1922 roku o wym. 16 x 11,6 cm, na podkładzie kartonowym o wym. 32 x 25,3 cm, sygn. p.d., znajduje się w zbiorach Muzeum Literatury w Warszawie. Naga kobieta niedbale leży na poduchach ogromnego łoża, wspartego na wysokich nogach zakończonych wolutami. Tło ginie w czerni, a mężczyzna dotykany stopą, pokazany jest w pozycji półleżącej na stopniach schodów.

Bruno Schulz, Odwieczna baśń III z cyklu Xięga Bałwochwalcza, 1920-22 technika cliche-verre, 17,5 x 12 cm sygn. p.d. Bruno Schulz (ołówkiem) naklejona na karton o wym.  x cm, sygnatura p.d. na kartonie tuż pod grafiką. Rempex, aukcja 24.03.2004 r., poz.105