Kuratorzy wystawy proponują panoramę niemieckiej fotografii dwudziestego wieku, od początków Republiki Weimarskiej po dzień dzisiejszy. Wystawa nosi tytuł O ciałach i innych rzeczach.

 Pokazano tu różne koncepcje i sposoby przedstawienia ciała – począwszy od tzw. estetyki maszyn, z pierwszego dziesięciolecia po pierwszej wojnie światowej oraz tzw. kalte Persona, charakterystycznej dla Republiki Weimarskiej, poprzez heroizację i egzaltację atletycznego piękna w okresie nazizmu, aż po fragmentację i rozpad ciała ludzkiego w drugiej połowie dwudziestego wieku.

 Wystawa rozpoczyna się częścią historyczną, w której zaprezentowano prace najważniejszych fotografów początków dwudziestego wieku: August Sander, Albert Renger-Patzsch, László Moholy-Nagy, Karl Blossfeldt, Werner Mantz, Raoul Hausmann. W dalszej części oglądamy ponadczasowe, heroiczne wyobrażenia ciała ludzkiego z lat trzydziestych: Herbert List, Leni Riefenstahl, Max Ehlert.

 Heinz Hajek-Halke, a także Peter Keetman oraz Arno Jansen, reprezentują tendencję fotografii subiektywnej. Zobaczyć tu można również prace twórców słynnej szkoły düsseldorfskiej: Bernd i Hilla Becher oraz ich uczniów: Andreas Gursky i Candida Höfer – najsłynniejszych przedstawicieli niemieckiej fotografii współczesnej. Są tu również fotografie Jansena i Neusüssa oraz ich uczniów, a także prace artystów-fotografików z lat siedemdziesiątych i ich nowe spojrzenie na własne ciało:  Zagadnienie czasu i przemijania ukazują prace Dietera Appelt oraz Michaela Ruetz. Główna część wystawy poświęcona jest fotografii współczesnej.